Zonder woorden

Wat is je verlangen? vraag ik een deelnemer voordat ze de ring in gaat. Rust, zegt ze, ik wil altijd de touwtjes in handen hebben, zo’n controlfreak zeg maar. Wat komt er in beeld als jij rust hebt? vraag ik. Ik weet het niet, maar er hangt veel vanaf denk ik, antwoordt de deelnemer.
Ga de bak maar in…. Het paard haalt haar direct op en er ontstaat een intens samenspel. Er gebeurt heel veel tegelijk en samen zoeken we naar woorden om dit te duiden. Het paard ‘vergroot’ zijn gedragingen alleen maar. “Ik ben helemaal in de war” zegt de deelnemer. Ik vraag haar naar de kant om even te reflecteren. Er schiet een stukje theorie in m’n hoofd dat haar mogelijk kan helpen te duiden wat er gebeurt. Het paard gaat echter resoluut tussen ons in staan en de deelnemer kan mij niet horen. Daarop probeert ze om het paard heen te lopen maar opnieuw verspert hij haar de weg. Dan realiseer ik me dat ik als coach precies in de valkuil ben gestapt. Zou ik haar werkelijk helpen door de boel te analyseren? Nee…. en ik doe een paar stappen achteruit.
Het paard neemt het direct weer over. We praten niet meer en er ontstaat meer ontspanning. Uiteindelijk leunt de deelnemer tegen de schouder van het paard. Hij staat zo stevig dat zij met haar volle gewicht tegen hem aan kan hangen. Ik trek me nog verder terug en ga op mijn stoel zitten. Ze legt haar hoofd tegen de vacht van het paard en aan haar gezicht te zien komt er iets heel ouds voorbij. Minuten lang staan zij zo, tot ze een diepe zucht slaakt. Dan bedankt ze het paard. We sluiten de sessie met weinig woorden af en ze vertrekt.
Ik blijf nog even zitten op die stoel en kijk naar die 600 kilo wijsheid in de ring. Dank je wel.