Welkom met alles wat je bij je draagt

Aan het begin van elke sessie en training vertel ik iets over de oorsprong van het paard. Ik vertel over hun geschiedenis van 65 miljoen jaar, over hun aard als prooidier en als kuddedier en hoe wij deze natuurlijke eigenschappen kunnen inzetten als onze spiegels. Deze inleiding doe ik doorgaans aan de rand van de paardenbak en steevast komt het paard waar ik mee werk tijdens die inleiding achter mij staan. Waar en met welk paard ik ook werk. Alsof ze aanhaken op de erkenning die hen gegeven wordt voor hun oorsprong en tegelijkertijd de ‘bronpositie’ kiezen, achter mij, van waaruit ik mag vertellen over hun geschiedenis.

Onlangs gaf ik samen met een collega 30 loopbaancoaches de gelegenheid om kennis te maken met het systemisch werken met paarden. Het viel de groep meteen op dat het paard Karam aanhaakte tijdens die inleiding. Het was zo’n kippenvelmoment en die leek de toon te zetten voor de rest van de middag. De vraag hoe je als coach werkelijk kan helpen werd bijvoorbeeld beantwoord met: je cliënt én jezelf als coach volledig zien, met alles wat erbij hoort, zonder ook maar iets aan die werkelijkheid te willen veranderen. De vertaling van het erkenning geven aan de oorsprong en de natuur van het paard, naar het erkenning geven aan de persoon en de achtergrond van de mens. Want: hoe is het om welkom te zijn met alles wat je met je meedraagt versus welkom te zijn als je een deel van jezelf niet mag tonen? en in welke situatie gaat het leren je beter af?

# Met dank aan de paarden voor hun onvoorwaardelijke ontvangst van alle deelnemers en daarmee vele vruchtbare leerervaringen.