Over succes en loyaliteiten

Maak contact met het paard en kom samen in beweging, is de opdracht die ik aan elk teamlid geef in een training ‘beïnvloeden en overtuigen’. Een dame heeft tot het laatst gewacht, maar nu is het toch echt haar tijd om de ring in te gaan. Vertwijfeld stapt ze naar het draad, maar zodra ze eronder door gestapt is verandert er iets. Een vloeiend samenspel komt op gang. Alles klopt: er is respect, er is vertrouwen en er is contact. Elk initiatief dat zij neemt wordt gewillig door het paard opgevolgd en beide hebben er zichtbaar plezier in. Net als haar collega’s zit ik te genieten van dit aangezicht.

Dan loopt ze terug naar ons met een vragende blik, “en nu?” vraagt ze. Haar collega’s overladen haar met complimenten. De teamleider licht toe dat hij dit altijd al in haar gezien heeft en in haar zijn opvolger ziet. “Hopelijk realiseert ze zich nu wat een talent ze heeft” zegt hij. Terwijl de complimenten haar om de oren vliegen zie ik haar gezichtsuitdrukking veranderen. Het lijkt belast, beschaamd, pijnlijk. Het paard reageert ook en neemt een positie in recht voor haar, zo dat hij haar afschermt voor de groep. Zij staat aan zijn schouder aan de andere kant. Ze lijken allebei kleiner en kleiner te worden en er is weinig over van de stralende en positieve flow van zojuist. Wat gebeurt er met je? vraag ik haar. “Ik weet het niet”, antwoordt ze, “ik voel me ontzettend ongemakkelijk. Ik weet wel dat ik sommige dingen kan, maar wat ik daarmee moet weet ik niet”

Het paard neemt haar mee op grotere afstand van de groep en ik loop een stukje mee. Ik vraag haar toestemming om een persoonlijke vraag te stellen op deze afstand en dat is oké. Wie in je familie heeft niet succesvol kunnen zijn? vraag ik. Ze kijkt me eerst vragend aan, maar dan schiet haar iets te binnen en ze vertelt over haar moeder en haar oma die beide niet naar school hebben gemogen en zich aan het huishouden en een groot gezin hebben moeten wijden.

Ik vraag haar om haar ogen te sluiten en haar moeder en oma voor haar te zien en in de ogen te kijken. Stel dat je je talent aan hen laat zien en hen vertelt dat je hiermee een mooie carrière tegemoet gaat. “Ik voel me dan ontzettend schuldig, wat gek, ik heb me dit nooit gerealiseerd” zegt ze. Oke, en stel je dan nu eens voor dat jij je moeder bent, of je oma en die kijkt naar haar dochter of kleindochter. Hoe zou het voor moeder en oma zijn als zij wél de kans krijgt om succesvol te worden. Het duurt even. “Ik denk dat ik ontzettend trots en blij zou zijn”. Mooi. Haar uitdrukking in haar gezicht staat op ergens tussen ongeloof en opluchting en ik hoor het paard smakken: een teken van ontspanning en ontlading. Als je dan weer jezelf bent en je kijkt naar je moeder en oma, zeg hen dan: “Kijk alsjeblieft mild naar mij als ik mijn succes pak.” Nadat ze die zin heeft uitgesproken slaakt ze een hele diepe zucht en het paard loopt weg. We sluiten af en ik laat aan haar wat ze teruggeeft aan de groep over dit laatste stukje.