Een meisje, getekend door 14 jaar anorexia, staat oog in oog met de grote zwarte Zorro. Ik wil leiderschap over mijn eigen leven zegt ze, nu beheerst de ziekte mij, ik kom er niet vanaf. Vriendelijk verwelkomt hij haar in de ring en besnuffelt haar zacht van top tot teen. Het meisje loopt naar het midden en hij loopt met haar mee. Dan draait hij zich om, heel voorzichtig, zo dat zijn achterbenen haar benen bijna raken en ze met haar neus zijn staart kan voelen. Zo staat ze volledig uit het zicht. “ik verdwijn, dat voelt vertrouwd” zegt ze.

Het paard doet enkele passen vooruit, laat zijn hoofd hangen laag bij de grond en blijft daar roerloos staan. “Hij ziet mij niet, maar is gericht op iets op de grond” ondertitelt ze het gedrag van het paard. Als het paard iemand na doet, iemand die dichtbij je staat, wie zou dat kunnen zijn? vraag ik. “Mijn vader, die ziet mij niet maar is altijd bezig met zijn werk” antwoordt ze. Ik sta dichtbij de plek waar het paard op gericht is en ik voel een koude rilling. Op dat moment hoor ik een zucht bij het paard en ik weet dat ik goed zit. Ik stel de vraag: Als hij zich richt op zijn werk, aan welke dode hoeft hij dan niet te denken? “Aan mijn gestorven tweelingzusje” zegt ze direct.

Ik laat iemand de plek van het tweelingzusje innemen en vraag het meisje haar zusje aan te kijken. “Ik heb haar een naam gegeven zegt ze, Sofia, ik heb het nog nooit hardop gezegd.” Terwijl ze haar zusje aankijkt lijkt ze in trance te raken en niet meer hier te zijn. Om jou te laten bestaan verdwijn ik net als jij, is de zin die ik haar laat uitspreken. De tranen rollen over haar wangen. Niet lang daarna gaat het paard tussen hen in staan. Dit is de scheiding die vertelt dat je zusje dood is en jij nog leeft, zeg ik. Zeg haar dit: Ter ere van jou én mezelf ga ik iets van dit leven maken en als het eenmaal mijn tijd is dán zien we elkaar weer. Na 2 keer uitspreken loopt het paard weg en ziet het meisje de glimlach van de stand-in van haar zusje.

Ik vraag haar om te draaien, met haar blik naar het leven. Ze kijkt uit over de weilanden waar de paardenkuddes grazen en ik vraag haar wat in dit uitzicht staat voor ‘het leven’. Het groen van de bomen zegt ze en ze ontspant een beetje. Ze kijkt om naar haar zusje en ik laat haar nogmaals de zin uitspreken. Ter ere van jou…
Uit zichzelf doet ze een paar stappen naar voren, kijkt weer voor zich uit en het paard gaat achter haar staan. Hij ademt zwaar en ze moet dit horen en voelen. Adem maar mee zeg ik en als ik me niet vergis zie ik een klein beetje kleur op haar vale gezicht. Wat zijn je plannen en dromen voor de toekomst vraag ik haar. Ze begint te vertellen.

# Ik maak veel mooie sessies mee maar deze heeft mij in het bijzonder geraakt. De sessie heb ik begeleid in het bijzijn van de therapeute waar dit meisje bij in behandeling is. Als ondersteuning aan haar (groeps)therapie bleek deze systemische paardensessie een waardevolle verdieping. Zij is na afloop zorgvuldig begeleid en opgevangen door haar therapeute en groep.