Een ervaring zegt meer dan duizend woorden

Ze heeft tot het laatst gewacht, haar 6 collega’s zijn al aan de beurt geweest en met een gespannen gezicht komt ze naast me staan. Wil je iets zeggen over hoe je je voelt? vraag ik haar. Ze antwoordt: “Ja, ik ben vreselijk gespannen en dat is ook precies waar mijn vraag over gaat.  Nu vind ik dit spannend, maar dat is in relatief veel situaties zo en dan merk ik dat ik vlucht. Ik denk dat ik mijn leiderschap kan versterken door in spannende situaties dicht bij mezelf te blijven. Die feedback heb ik ook al heel vaak gekregen. Ik zou me graag sterker willen voelen.”

Ze laat wat in het midden waar haar spanning op dit moment door veroorzaakt wordt. Ze is in ieder geval niet bang voor de pony waarmee we werken en mijn vermoeden is dat het toeziend oog van haar (alleen maar) mannelijke collega’s en de prestatiecultuur van hun organisatie hierbij meer een rol speelt.

Stel dat je nu heel dichtbij jezelf zou zijn en je sterk zou voelen, waar in je lichaam zou je dat aan herkennen of voelen? vraag ik haar. Ze sluit haar ogen en ze legt haar handen op haar onderbuik. Na een tijdje merk ik dat ze rustiger wordt en laat ik haar de bak in gaan. Ik geef haar de opdracht om contact te maken met de pony en te experimenteren met ruimte en positie met als doel dichtbij zichzelf en dat sterke gevoel te blijven.

De dame gaat onder het draad door en loopt op de pony af achterin de bak. Ze aait hem vol overgave, praat onverstaanbaar honderduit in zijn oor en buigt zich steeds verder naar hem toe. De mannen aan de kant hebben de smaak van het paardencoachen aardig te pakken door de eerdere sessies en vragen zich hardop af in hoeverre zij op dit moment bij zichzelf blijft. Ik heb precies dezelfde vraag en net als ik haar die wil stellen neemt zij initiatief om het paard in beweging te krijgen. Ook hierin toont ze dezelfde overgave en toewijding en haalt heel wat uit de kast om het paard mee te lokken. Net als in het contactmoment vertoont het paard geen enkele reactie en staat slechts met zijn oren naar achter gedraaid roerloos stil. Tot hij ineens in beweging komt. Met een pittig tempo loopt hij met zijn oren in zijn nek langs de rand een rondje door de bak. Zij beent hem met haastige stappen achterna en weet hem net voor te blijven. Als ze ons passeren stopt ze, en het paard loopt door naar achteren, terug naar de plek waar zij eerder gestaan hadden. Hoopvol kijkt ze me aan.

Wil je voor ons ondertitelen wat je hebt ervaren? vraag ik haar. “Ja het is me gelukt om, net als mijn collega’s op de leiderschapspositie aan de voorkant te staan.” vat ze haar ervaring samen. Ze glimlacht en maakt zich snel op om de bak uit te komen. De mannen aan de kant hoor ik mompelen en ik voel een pijnlijk moment aankomen. Maakt het haar sterker of zwakker als ik nu de feedback ronde begin? bedenk ik me bij mezelf en ik besluit haar te vragen in de bak te blijven. Wat was ook alweer je wens toen je de bak in ging? Hoe wilde je je voelen? “Sterk” antwoordt ze. En je zei nog iets? vraag ik. “Ja, dichtbij mezelf”. Sta je open voor een experiment? vraag ik en ze stemt in. Ga eens midden in de bak staan, sluit je ogen en ga terug naar het gevoel in je onderbuik waar je je dichtbij jezelf en sterk voelde. Ze sluit haar ogen en legt haar handen op haar buik en met zichtbaar dezelfde overgave als de eerdere inspanningen naar de pony zien we haar nu de aandacht naar binnen richten. Ze ademt een keer diep in en in een fractie van een seconde draait de pony zich naar haar toe en komt van achter uit de bak met zijn oren naar voren op haar afgelopen. Open je ogen eens, zeg ik haar. Hij komt voor haar staan en reikt met zijn neus naar haar buik en handen. Opnieuw glimlacht ze naar ons aan de kant, maar dit keer straalt ze. Kom de bak maar uit, zeg ik haar en terwijl ze naar de uitgang loopt volgt het paard haar op de voet. “Die laat jou niet meer gaan!” roept een van haar collega’s en ze krijgt verschillende complimenten over de uitvoering van het experiment.