De rollen eens omgedraaid

Onze afspraken hoe wij, Zorro en ik, samenwerken lijken vervaagd zodra ik de bak in stap. Hij blijft aan me plukken en me omver lopen. “Wat als je jezelf toestaat dat je het niet weet” stelt Marian voor. Ik laat de vraag op me inwerken en ik denk…. Niet weten, ja dat is toch basishouding van paardencoach, dat laat ik regelmatig toe, het ‘niet weten’. Terwijl ik sta te ‘ja maar-en’ grijpt Zorro zijn kans. Hij duwt met zijn grote kaak op mijn schouder en voor ik het weet sta ik voorover gebogen. Ik schrik van zijn plotseling grove beweging en denk bij mezelf: ga ik nu serieus gemolesteerd worden door mijn eigen paard? Terwijl mijn hersenen op volle toeren denken aan een uitweg voel ik mijn lichaam iets heel anders doen. Mijn buik en borst worden warm, vol gevoel, er lijkt spa-rood door mijn aderen te stromen en het kippenvel staat in mijn knieholtes. In plaats van gemolesteerd te worden voel ik hoe Zorro mijn rug en hoofd masseert met zijn grappig grote bovenlip en aait met zijn hoofd langs mijn zij. Ohja…je gaat niet dood als je je overgeeft, bedenk ik me.

Na een tijdje sta ik op. Het gevoel blijft en de wervelwind in mijn hoofd eveneens. Zorro zet het op een gapen, waarschijnlijk als reactie op mijn dubbele signalen uit hoofd en lichaam. Een paar dagen later realiseer ik me dat mijn ratio en gevoel meer in balans zijn, dan de periode daarvoor. Het blijft een bijzonder iets, dat paardencoachen. Goed om weer even te weten hoe intensief het kan zijn voor mijn deelnemers.

# Ruilcoaching met Marian Noorderwerf

Fotografie www.deverbeelder.nl