Overgave

Donker vergulde ogen
Vangen zacht haar blik
Neigend naar beroering
Het ijzergordijn is dik

Vastbesloten staat het paard
Aan haar hoeven het verdriet
Wat haar blik zo graag ontmoeten zou
Maar wat zij steeds niet ziet

Ongemak raakt getuigen
Aanschouwen schril contrast
Zwaar verlies om rouw gesmeekt
Treft slechts de streling van de kwast

Geheimzinnig vertrouwen
Ruikt verwacht verraad
Achter charmerend lachen
Een andere wereld bestaat

Verzet laait op
Het masker valt
En daarmee ook een traan
Kust de ziel  van haar verloren zoon
Eindelijk kan hij bestaan

De fluwelen neus troost zacht
Tot een waanzinnig licht ademhalen
In gevoel van onbeholpen rust
Overgave was genade

 

September 2011, Leonique van Tol