Dat wat er niet mag zijn

Al tijdens de inleiding begint de pony afstand te nemen van de groep, keert ons de rug toe en lijkt zich in geen enkel opzicht met de groep te verbinden. “Ik sta op afstand”, “Het liefste zou ik vertrekken” komt in me op. Ik vraag de groep wat hier mogelijk de betekenis van is. De deelnemers herkennen de afstand, het is best spannend als de reflectie ‘dichtbij’ komt. Maar ook op deze erkenning van spanning reageert de pony niet.

Tijdens de individuele sessies reageert de pony wel en gaat met de persoonlijke thema’s aan de slag. Maar daarna neemt hij direct zijn plek weer in op grote afstand. Tijdens 1 persoonlijke sessie lijken we er niet uit te komen. De deelnemer zegt zich niet te herkennen in dat wat gebeurt. Op de achtergrond trekt een paard de aandacht die in een stal staat die grenst aan de binnenbak. Het paard wurmt zijn hoofd door de kleine ruimte tussen de muur en het plafond en bijt obsessief aan de rand. Wat doet het met je als je dat ziet? vraag ik. Geen herkenning. “Ik wil eruit en ik onderdruk mijn gevoel” geef ik als optie aan de deelnemer. Ook geen herkenning. De pony in de ring vergroot en verkleint zich de hele tijd, alsof het niet kan kiezen. Soms lijkt hij klaar om te vluchten, maar blijft dan toch. Het blijft vaag voor de deelnemer.

We sluiten de sessie af en in de pauze wissel ik de pony. Zodra we weer beginnen doet de nieuwe pony precies hetzelfde. De resterende persoonlijke sessies verlopen weer prima maar tussentijds is er weer die afstand. Aan het einde stel ik de groep voor om als ‘kudde’ de bak in te gaan. Dan ineens breekt het de deelnemer, waarmee we er niet uitkwamen, op. “Ik kan dit niet, ik voel me helemaal niet thuis in deze groep, ik kan mezelf niet zijn, ik heb het heel lang voor me gehouden en me aangepast, maar ik kan dit niet meer.” De pony komt direct los van zijn plek achterin de bak en loopt op de groep af. Terwijl de dame haar verhaal doet begint het paard te rollen en te proesten. “Tja, ik kon het lang verbergen maar die paarden trappen er niet in, nu houd ik het niet meer voor me”. Dan komt het tot rust met zijn neus bijna op schoot van de deelnemers. Eindelijk is dat gezegd wat gezegd moest worden en nu komt de hele groep los.

# Niets is zo aanwezig als dat wat er niet mag zijn. Paarden lijken zich daar direct mee te verbinden en brengen het in beeld.